Bos-bericht (2008-11)
Na heel veel keren mij voorgenomen te hebben er aan te beginnen is het nu eindelijk een feit. Sinds begin september ben ik theologiestudent aan de Universiteit van Utrecht. En dat wil nogal wat zeggen, dat geeft natuurlijk wel status. Maar laat ik niet naast mijn schoenen gaan lopen. Lang geleden was dat inderdaad zo. Als dominee maar ook als student theologie was je iemand. Er werd tegen je opgekeken. Wil ik daarom dominee worden? Ben ik dan wat? Meer dan een ander? Ik hoop dat u mij goed genoeg kent en weet dat ik liever naast mensen sta dan er boven.
Is het dan een roeping? Dat vroeg mijn buurman: heb je dé roeping? Laat dit nu voor mij juist één van de moeilijkste begrippen zijn waar ik vaak mee worstel: roeping. Mag je daar nog van spreken? Zelf vind ik het een erg beladen term. Maar als ik er over nadenk is het er wel. Je kunt het niet omschrijven, niet pakken, maar het is het gevoel dat je onrustig maakt. En die onrust blijft bij je en lijkt je niet los te laten. Tot je uiteindelijk gehoor geeft aan het roepen van God. Want dat is waar het om draait, in mijn idee. God die mensen roept. En dat roepen doet Hij tot ieder van ons. Roepen, geroepen om Hem te dienen. Dat kan in een ambt, maar ook zonder. Gewoon in uw straat of flat. Dienen en zo laten zien dat je kind van God bent en open staat voor iedereen. Ja allemaal worden daartoe opgeroepen, om God te dienen. Van harte hoop ik dat we steeds weer luisteren naar Hem die roept!!!!
Een hartelijke groet, ook namens vrouw en kinderen vanuit ons Hoekie in Ridderkerk,
Johan Bos
