Bos bericht mei 2007
Hoe hebben jullie het gehad? Dat is een vraag die we vele malen hoorden de afgelopen weken. Een vraag die ons goed deed, want het toont betrokkenheid op het Roemenië-werk en op ons als mensen die in uw midden werken.
De reis naar Roemenië was voor ons een bijzondere ervaring. Het heeft diepe indruk op ons gemaakt. We willen dan ook niet spreken van een mooie reis. Want, buiten de prachtige natuur die Roemenië rijk is, hebben we weinig moois gezien. We wisten niet dat zo betrekkelijk dichtbij de situatie zo erg was. In het dorp waar we verbleven hebben we gezien wat armoede is. Mensen wonen soms in huizen (eigenlijk kun je het geen huizen noemen) waar wij nog geen kippen in zouden houden, want die zouden volledig van de leg raken. Ook hebben we gezien dat goede zorg voor veel mensen onbereikbaar is. We ontmoette mensen die met zorg zoals in Nederland voor iedereen bereikbaar is een redelijk bestaan zouden hebben, maar nu gehandicapt door het leven moesten. De infrastructuur is nog altijd niet best. Vooral de wegen naar afgelegen dorpen zijn haast onbegaanbaar.
Een centraal gesprekspunt tijdens het bezoek was de toetreding tot de EU. Wij hadden het idee dat men daarover terughoudend was in het uiten van de mening er over. Je kunt er natuurlijk ook nog niet veel over zeggen. De verwachting is dat misschien op de wat langere termijn Roemenië er baat bij heeft.
Toch was het niet alleen ellende. We hebben warme gastvrijheid ervaren. Mensen die van hun weinige middelen ons heerlijke maaltijden voorzette en van het nodige lekkers voorzagen tijdens de bezoeken. We hebben de gemeenschap van de heiligen (=gelovigen) ervaren onder de Woordverkondiging. Al versta je geen woord, de Geest brengt zusters en broeders samen. Er was een leuk contact met het predikantenechtpaar Caspar met leuke én soms indringende gesprekken. En een leuk contact en verdiepte kennismaking met onze reisgenoten Arie en Lilian.
In zo´n ander land merk je ook dat sommige dingen anders gaan. Zo is men minder stipt als het gaat om etenstijden. Het was geen uitzondering dat we na 21:00 de maaltijd kregen. Ook met het houden van afspraken is er het Roemeense kwartiertje. Bij de geldautomaat krijg je eerst je geld en dan je pasje terug. Best schrikken, want ze zullen m´n pasje toch wel teruggeven? Als je op visite bent krijg je koffie, limonade en de onvermijdelijke pruimenjenever tegelijk en niet zoals bij ons achter elkaar. En natuurlijk de echte Hongaarse goulash die wij als Hollanders écht niet kunnen evenaren hoe goed we de kookkunst ook denken te verstaan. Een groot verschil wat de kerkdiensten betreft is dat in onze zustergemeente de mannen en vrouwen apart zitten en ook aparte ingangen hebben. Uiteraard is de manneningang groter en zit centraal in de kerk.
Deze reis was ook een beetje beladen. Voor de eerste keer hebben mensen van Carnissehaven onze zustergemeente bezocht. Zoals u weet zullen zij de contacten van ons overnemen. Maar op deze manier werd het ons wel erg duidelijk dat er dingen gaan veranderen. Dat is voor Arie en Lilian tijdens de reis niet altijd gemakkelijk geweest. Het is voor hen hun levenswerk geworden en het besef dat dit écht een keer ophoudt is voor hun moeilijk. Naar mijn idee hebben we als Pendrechtenaren er toch goed over kunnen praten. Ik bid Arie en Lilian wijsheid toe om de ingrijpende beslissing te nemen er écht een keer mee te stoppen en hun werk over te dragen.
We kijken dankbaar terug op deze reis en bedanken Arie en Lilian voor hun warme vriendschap en de schat van informatie die we over Roemenië in het verleden en heden mochten ontvangen.
Inmiddels weer van achter mijn Ridderkerkse bureau, mede namens de dames, wil ik u en jou hartelijk groeten.
Erdö Janos
