Bosbericht december 2006
Vol verwachting klopt ons hart, wie de roe krijgt wie de gart. Een liedje dat we in de afgelopen weken zeker weer hoorden. Een liedje dat de meeste van u vroeger zongen bij de kachel in de hoop dat je veel cadeautjes zou krijgen. Sinterklaas was in mijn jeugdjaren voor mij een lastig persoon. Nu is het een echte kindervriend. Maar in mijn jeugd was er naast het aspect van kindervriend ook het aspect van de roe en de zak. Pas op!!!! Stoute kinderen krijgen straf!!! Een soort mengsel van kindervriend en boeman. En als ondeugend jongetje kneep ik hem nog wel eens.
Hier wat over nadenkend moest ik ook denken aan het beeld dat we van God hebben. Is dat net als het beeld dat we hebben van Sinterklaas veranderd? Zelf heb ik het gevoel van wel. In mijn pastorale bezoeken hoor ik wel eens verhalen dat mensen God kregen voorgeschoteld als boeman. Iemand die alles ziet en je bij fouten ook hard straft. Is dat een terecht beeld? Volgens mij niet helemaal, het gaat mij te ver. Maar toch zit er volgens mij ook een gevaar in de opvatting van tegenwoordig dat God alleen maar liefde is. Gaan we daar niet mee voorbij aan de heiligheid van God? En aan het feit dat God de zonde haat?
Godsbeelden, het is een lastige zaak. Een ding staat voor mij vast. God is trouw. Daarvan is het kerstfeest voor mij het bewijs. Iemand zei eens tegen mij: God is zo groot dat hij zo klein wilde worden als een kind. En in dat Kind zien we wie God werkelijk is. Een God die de redding voor ALLE mensen op het oog heeft.
Ik begon met: vol verwachting klopt ons hart! Waar is uw en jouw hart vol van in deze adventstijd? Zien we uit naar Hem die nog een keer komen zal? Met vreugde in ons hart of toch met knikkende knieën? Vast staat voor mij dat God uw, jouw en mijn Redder wil zijn en ons steeds weer de kans geeft de keus voor Hem te maken.
Mede namens mijn gezin wens ik u en jou een gezegende advent en kersttijd toe,
Johan Bos
