Bos-bericht (2009-6)
Het gele gevaar is bezweken. Met vaste hand geleid naar de ondergang. De gang naar de sloper die zich erover zal ontfermen en het bruikbare nog weer gebruiken voor de handige knutselaar en de autogarages. Maar het rode gevaar is in aantocht. Het vraagt enig geduld maar rond half juli verwacht ik een felrode Dacia. Vier maanden wachten op deze Roemeense schoonheid met enig Frans elan. Een Roemenië-kenner in de gemeente corrigeerde me. Ik moest niet zeuren, werd er gezegd, vroeger moesten de Roemenen 4 jaar wachten op een nieuwe Dacia. Dan valt het nog mee.
Het is wat dat je zomaar een nieuwe auto kunt kopen. Dat er middelen zijn of gecreëerd kunnen worden. En de kredietcrisis dan? Ja inderdaad overvalt mij de vraag wel eens: hoe erg is het nu? Zolang je een baan hebt met een vast inkomen zul je het niet zo snel merken. Toch slaat de crisis zijn slag en zijn er slachtoffers. De faillissementen zijn in februari verdubbeld, de werkeloosheid stijgt en zo zou er meer te zeggen zijn.
Een vraag: wat doet het ons? Als we het (nog) niet merken? Zijn we dankbaar, staan we open om anderen die wel getroffen zijn te helpen? En als we het wel voelen? Worden we boos, schelden we op de regering, worden we jaloers op hen die niet getroffen zijn? Een crisis kan heel wat los maken. Ook over God??? Is God betrokken bij een crisis? Is Hij er de oorzaak van? Moeten we een lesje hebben in dankbaarheid of creatief omgaan met de (weinige) middelen? Moeilijke vragen. Wat ik wel besef is dat de crisis ons aan het denken moet zetten. Hoe goed is het de laatste jaren niet geweest. Heeft het ons dankbaar gemaakt? Of juist gierig en egoïstisch? Sommige mensen zien kans altijd optimistisch te blijven, hoe zwaar en moeilijk het (financieel) ook is. Mensen kunnen zich ontpoppen als ware kunstenaars om met weinig toch goed te kunnen leven. Crisis kan lastig zijn, maar soms ook heel leerzaam. Maar ik hoop vooral ook dankbaar, dankbaar voor alles wat we nog wel hebben. Als je kijkt naar andere werelddelen is dat ontzettend veel. Maar zeuren ligt ons beter, het is niet gauw goed. En dan heb ik het zeker ook tegen mezelf, want ik heb gezeurd dat 4 maanden wachten wel heel lang is!
Dankbaarheid, een moeilijk iets. Ik hoop dat God het ons door de kracht van zijn Geest maar steeds wil blijven leren!!!
Een heel hartelijke groet ook namens alle dames,
Johan Bos
