Psalm 135
De vooronderstelling van geloof is voor velen de keus die wij wel of niet voor God maken. Je kunt er voor kiezen of niet. Of en voor welke God je kiest hangt af van de plaats waar je geboren bent. We kunnen jaloers zijn op mensen die Hem gevonden lijken te hebben. Ook al kunnen zij worstelen met de vraag of zij Hem wel werkelijk gevonden hebben, zij weten dat er een God is. Dat geeft zekerheid en moed om dingen te doen die boven je zelf uitgaan.
Zo is het in de Heilige Schrift niet. Van dit subjectivisme moet de Schrift niets hebben. Concurrentie tussen gelovigen en de goden is er het gevolg van. Niet wij kiezen, Hij kiest zelf. Hij kiest zich een volk: Israël; Hij kiest zich een mens: Jezus als woonplaats. In de geschiedenis van hen maakt Hij zich bekend. Wie Hem wil leren kennen, is daar op aangewezen. Er is geen andere weg. Wie buiten hen om zoekt, bevindt zich op het terrein van de goden der volken, die maaksels zijn van onze eigen hand.
Deze verbinding die van God uit gaat, leidt tot loven in het huis van Israël. Dat is iets anders dan een trots nationalisme. Parallel aan Zijn grootheid, wordt onze kleinheid openbaar. De weg van Israël is er één van diepe dalen, de weg van Jezus een lijdensweg. In alles wordt duidelijk dat zij niet zegevieren door hun eigen vermogen, maar alleen omdat Hij God is. Daarom worden zij en wij met hen opgeroepen Hem te loven.
ds A. Polhuis
