Kroniek (mei 2007)
Het is nog betrekkelijk vroeg als ik in Valckensteijn aankom. Ik ben uitgenodigd om twee bijeenkomsten bij te wonen waarin gesproken wordt over de identiteit van Pendrecht. Naast mij zit een vertegenwoordiger van de bewonersorganisatie. Aan de andere kant zit een vertegenwoordiger van de Nieuwe Unie. Ik realiseer mij voor het eerst na mijn verhuizing dat ik niet langer bewoner van Pendrecht ben. Ik hoor nu ook tot de professionals die buiten de wijk wonen. Ik vraag mij af of dat mijn mening en gedachten over Pendrecht zal doen veranderen.
De bijeenkomst wordt ingeleid door een keurig in het pak gestoken heer. Hij legt uit waar het om gaat. De bijeenkomsten maken deel uit van een serie gesprekken. Uit die gesprekken haalt het adviesbureau waar de inleider werkt identiteitskenmerken, die voor Pendrecht uniek zijn. Met die kenmerken kan dan geadverteerd worden. Dat geldt dan voor het werven van nieuwe bewoners, maar ook voor plannenmakers die Pendrecht willen veranderen.
Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn scepsis. Zal het het adviesbureau lukken voor Pendrecht aansprekende kenmerken te vinden? Hoe doen ze dat? Hoe filteren zij de vele kenmerken die genoemd zijn en nog zullen worden?
Op weg naar de bijeenkomst heb ik voor mij zelf geprobeerd onder woorden te brengen wat Pendrecht voor een wijk is. Hoe zou ik Pendrecht in een paar woorden, in een beeld voor een buitenstaander typeren? Ik vind het niet eenvoudig. Waar ik niet goed uit kom, is op welk punt je begint. Begin je in het verleden krijg je een totaal andere beeld van Pendrecht dan als je in het heden begint. Weer anders wordt het als je in de toekomst begint. Die verwarring blijft mij in de bijeenkomsten parten spelen.
Wie Pendrecht in het verleden gekend heeft en daarnaar terugverlangt, zal Pendrecht als een min of meer hechte samenleving kenmerken. Wie in Pendrecht kwam wonen, was bevoorrecht. Pendrecht, een groene wijk om te wonen. Dat Pendrecht bestaat nog wel, maar is aan het verdwijnen. Het is weg en komt ook niet meer terug. Vanuit dit beeld van Pendrecht wordt het heden vaak als negatief ervaren. De samenhang is weg. De wijk is als, om een beeld dat tijdens de bijeenkomsten gebruikt werd, als een puzzel uit elkaar gevallen. Allemaal losse stukken. Niemand kan de legpuzzel maken. Sommigen ervaren dat als positief, de meesten als negatief.
Kijk je vanuit de toekomst van Pendrecht, kan het beeld opeens positief zijn. Zo zou de wijk moeten zijn: groen, open, tolerant. Er zijn meer kenmerken te bedenken. Een wijk waarin het goed wonen is. Het zal goed komen met de wijk als de positieve kanten maar benadrukt worden en in het beleid doorwerken.
Precies daar zet mijn twijfel in. Ik geloof graag in deze goede kenmerken. Tegelijk bekruipt mij het gevoel dat ze door veel bewoners niet herkend worden en wat erger is, door nieuwe bewoners die door deze kenmerken naar de wijk komen ook niet herkend zullen worden. Dat lijkt mij geen goede zaak.
Laten we eerlijk blijven. Wonen in Pendrecht is niet altijd makkelijk. Dat zal de komende jaren niet makkelijker worden. Bewoners moeten daarbij het gevoel hebben er niet alleen voor te staan. Als dat gevoel ontstaat – en gelukkig zijn daar voorbeelden van – zal het ook in Pendrecht goed wonen zijn.
At Polhuis
