Psalm 142
Een indringende psalm, een gebed van iemand die in grote nood is. Er is niemand die omhem geeft. Er is nergens een plaats voor hem. Hij is een eenling, die bedreigd wordt door zijn vervolgers die sterker zijn dan hij. Hij staat op het punt te bezwijken. Waarom de psalmist in deze eenzaamheid terecht gekomen is, weten we niet. Waarschijnlijk is he doordat hij trouw is aan de Heer en de weg gaat die hij wijst.
De eenzaamheid die dat kan oproepen is groot, maar is dragelijk als je je in die eenzaamheid niet alleen voelt. De Heer is er ook als het je aan vrienden ontbreekt. Precies dat ervaart de psalmist niet. In zijn eenzaamheid ervaart hij God niet. Zijn geloof dreigt te bezwijken.,Hij ervaart de stilte, juist hij die een weg gaat die door God gekend wordt. Om die volstrekte eenzaamheid gaat het.
Iets van die eenzaamheid ervaart iedere gelovige, ook al maskeren we dat vaak met veel kabaal en dooddoeners. Het is de stilte die ons aanvliegt, waarin we alleen onszelf horen spreken en de Here God op wie wij hopen en wachten. Die stilte is voor velen ondragelijk geworden. God bestaat niet. De psalmist trekt deze conclusie niet. Hij blijft God aanspreken. Van wie anders dan van Hem moet redding komen? Hij volhardt in het gebed.
ds A. Polhuis
