Psalm 145
Wie de schepping en wat wij dagelijks voor ogen hebben één op één op elkaar betrekt, komt met deze psalm niet uit. Wat wij dagelijks zien, is in veel gevallen niet fraai. Gelukkig zijn er uitzonderingen, maar de TV toont ons de rauwe werkelijkheid. Oorlogen en natuurrampen, die onpeilbaar verdriet veroorzaken. Wie dat ziet, kan toch moeilijk de lof van God als schepper zingen, zoals in deze psalm gebeurt. Als dan ook nog in dat loflied gezongen wordt over het wegvagen van hen die Hem afwijzen, stokt al helemaal de adem in onze keel.
Uit deze spanning raken we als we de schepping en de bestaande wereld of de natuur uit elkaar halen. God de Schepper leren we niet kennen in de natuur, maar in de verkondiging van Genesis 1 en 2. Hij schept en het is goed. Zijn schepping is gerechtigheid, goedheid en grootheid. Deze worden zichtbaar in ontferming, barmhartigheid en lankmoedigheid jegens mensen. Zijn schepping zien we niet, in Zijn schepping geloven we als kerk, dwars tegen het bestaande in.
Wie Zijn schepping in geloof heeft leren kennen, getuigt daarvan. Die schepping is goed. Soms zien we er wat van op aarde. Soms zijn we daarbij betrokken. Het belangrijkste is, dat Hij de goede schepping voor ons bewaart. Wie de goede schepping kapot (willen) maken, komt Hem tegen. Hij vaagt hem weg. Hij duldt niet dat mensen geen toekomst van heil hebben. Wie dat gelooft, zingt dit loflied van harte.
ds A. Polhuis
