Psalm 62
Niet zelden wordt er bij ons een onderscheid gemaakt tussen persoonlijk geloof en maatschappelijk engagement. Bij het eerste gaat het om onszelf, ons persoonlijk heil. Het tweede heeft het heil van de wereld op het oog. Dan komen de structuren van onrecht in het vizier. Vaak onuitgesproken is de opvatting, dat persoonlijk geloof van grotere waarde is dan het maatschappelijke engagement. Dat houdt zich imnmers met wereldse zaken bezig; is horizontaal. In het persoonlijke geloof staat de individuele omgang met God op de voorgrond; de verticale lijn.
Verrassend is het dan als we psalm 62 lezen. Persoonlijk geloof en maatschappelijk engagement lopen in elkaar over. Mijn ziel keert zich tot God, maar ook, deze God is een schuilplaats voor het volk. Verdrukking en roof zijn zaken waaraan ik niet meedoe. Op het uitbuiten van de ‘derde’ wereld en de ongelijke verdeling van de middelen in ons land - zo kenmerkend voor ons economisch systeem - hoef ik mijn vertrouwen niet te bouwen.
Het ware te wensen, dat ook wij zo’n vanzelfsprekende geloofs-eenheid tussen persoonlijk geloof en maatschappelijk engagement vonden. In maatschappelijke aktie ons niet generend voor ons persoonlijk geloof; als gelovige maatschappelijk geëngageerd.
