Kroniek mei 2005
De afgelopen weken ontstond er bij het kader van de wijk enige onrust over een artikel over Pendrecht in het weekblad Panorama. De inzet loog er ook niet om. Pendrecht was erger dan de probleemwijken die in de inmiddels beruchte SBS serie getoond werden. De suggestie werd gewekt dat er nog maar een paar oorspronkelijke bewoners over waren. Wie in de wijk woont, weet dat zo’n typering onzin is. Het zegt meer over de journalistieke moraal van Panorama dan over Pendrecht.
In het artikel komen een paar buurtbewoners aan het woord. Ook zonder de Panorama kende ik van verschillenden hun verhaal al. Het zijn trieste verhalen, vol woede, frustratie en angst. Wat zij mee gemaakt hebben liegt er ook niet om. Het gaat over zaken die in Pendrecht gebeuren. Ik ben er van overtuigd dat veel Pendrechtenaren hun verhalen uit eigen ervaring zullen herkennen. Ontkennen heeft geen enkele zin.
Daarom sta ik ook enigszins gereserveerd tegen de tendens die ik de laatste tijd bij het kader van de wijk waarneem. Het accent moet vooral liggen op de positieve kant van Pendrecht. Negatieve verhalen schrikken mensen af. De buurt moet van het een negatieve imago af. In dit goed nieuws offensief past een artikel als genoemd natuurlijk niet. Eventuele kopers van de nieuwe huizen in Herkingen worden er door afgeschrikt. Juist die nieuwe bewoners heeft Pendrecht hard nodig. Ik snap de inzet wel, maar het blijft mij te veel geredeneerd vanuit het belang van de instellingen.
Als ik het genoemde artikel onzin noem, heeft dat een andere achtergrond. Tijdens een vergadering van het Wijkgericht Ouderen Platform vertelt een bewoonster hoe de overlast in haar omgeving aangepakt is. Haar verhaal vertelt zij tijdens de bespreking van een initiatief van de Deelgemeente: het projectplan Interventieteam. Het is een bundeling van allerlei diensten die gezamenlijk in overleg met bewoners de overlast aanpakken. Zij is tevreden over de aanpak en de uitwerking. Zij hoopt wel dat de inzet blijvend is. Voortdurend toezicht is noodzakelijk.
Ik vind haar verhaal indrukwekkend, een schoolvoorbeeld hoe het moet. Samenwerking tussen bewoners en gemeentelijke en andere diensten. Bewoners worden door deze diensten serieus genomen en geholpen bij het oplossen of bestrijden van de overlast die zij ervaren. Problemen worden benoemd en waar mogelijk aangepakt. Wat mij in deze aanpak aanspreekt, is dat er begonnen wordt met de ervaringen van bewoners. Het gaat om hun belang. Met hun frustraties wordt iets gedaan. Daar wordt door de diensten op gereageerd.
Het is goed als dit soort projecten in reactie op het genoemde artikel onder de aandacht gebracht wordt. Aan nieuwe bewoners wordt dan duidelijk gemaakt dat wonen in Pendrecht niet zonder problemen is, maar dat er een actieve en betrouwbare organisatie is, die bewoners ondersteunt. Bewoners worden niet in de steek gelaten, maar gehoord en ondersteund. Dat dat helpt, hoeven de instellingen in de wijk niet uit te leggen. Dat doen, zoals blijkt, bestaande bewoners wel. Betere ambassadeurs kan Pendrecht zich niet wensen.
At Polhuis
