Kroniek maart 2002
Op het orgel speelt een jonge Japanse organiste. Zij speelt een triosonate van Bach. Verbluft luister ik naar de muziek. Ik wist dat het orgel in de Open Hof een mooie klank heeft. Ik hoor het immers geregeld tijdens de diensten, maar dat het zo’n mooie klank heeft, wist ik niet. Dat ligt aan het orgel, maar zeker ook aan degene die het bespeelt. De aanslag van de Japanse is licht en helder. Je voelt dat zij van het orgel houdt en het orgel van haar. Het tweede deel van de sonate klinkt teder en lichtvoetig. Prachtige muziek.
Ik bezoek het orgelconcert waar drie jonge organisten werken uitvoeren. Het is een concert in de serie die elk jaar door de orgelcommissie georganiseerd wordt. Met een minimum aan middelen wordt ieder jaar opnieuw een serie gepresenteerd die de moeite waard is. Het is jammer dat niet meer mensen de weg naar deze concerten vindt. Dan zouden zij weten dat Pendrecht een schat in zijn midden heeft: het Vierdag-orgel uit 1962.
De tweede die concerteert is een Nederlandse organist. Hij speelt samen met een violiste werken van Bach en Händel. Zijn aanslag is veel krachtiger dan de Japanse, maar het orgel kan het hebben. Dat wordt helemaal hoorbaar bij de derde organist. Hij heeft een stuk gekozen uit de modernere orgelliteratuur. Totaal anders dan de eerdere stukken is het. Ik vind het gedurfd en knap dat hij dit gekozen heeft. Af en toe laat hij het orgel voluit horen. Zo klinkt het die avond van teder tot bijna onheilspellend aan toe.
Tijdens het spelen dwalen mijn gedachten zo af en toe af. Dan denk ik aan de wijk. Multi-etnisch, multi-cultureel is zij in een paar jaar tijd geworden. Terecht wordt er veel aandacht gevraagd voor en gegeven aan de diverse culturen die in ons midden zijn komen wonen. Zou dat niet moeten betekenen dat er ook steun moet zijn voor deze culturele uiting? Dit hoort toch ook bij Pendrecht? Wat zou het jammer als zijn als dit uit de wijk verdwijnt.
Trouwens over multi-etnisch gesproken. Een Japanse organist speelt werken van een Duitse componist. Zij doet dat samen met een Nederlandse organist en violist. De derde organist is een Duitser. Hij speelt uit het oeuvre van een Franse componist. Is op die manier deze orgelavond ook niet een voorbeeld van een vermenging? Multi-etnisch is het zeker. Over het multi-culturele karakter kan je twisten, hoewel Bach en Dupré totaal anders klinken.
Juist over het multi-culturele van onze samenleving wordt op dit moment veel gediscussieerd. Is zij wel multi-cultureel en moet zij wel multicultureel worden? Het antwoord daarop weet ik niet meer zo goed. De afstand tussen de culturen is vaak wel erg groot. Is alles wat zich als cultuur aandient ook zonder meer acceptabel? Als ik het toespits op deze orgelconcerten. Zal er een tijd komen dat we als Pendrechtenaren van Nederlandse, Antilliaanse, Surinaamse, Marokkanse en Turkse afkomst ook samen genieten van deze orgelconcerten? Ik hoop er op.
Het applaus onderbreekt mijn gedachtegang. Ik ben weet terug in de realiteit van het Pendrecht van heden. Met een licht gevoel van trots verlaat ik de kerk. Trots op het orgel, trots op de musici, trots op het feit dat we op deze manier als kerk ook in Pendrecht aanwezig zijn, trots ook op de commissie die bescheiden nu al jarenlang deze concerten voor ons organiseren. Dat mag wel eens gezegd worden. Vandaar!
At Polhuis
