Kroniek juni 2002
Eind november 2000 was het eindelijk zo ver. Na lang wachten startte de bouw van de flats van Humanitas. In de kroniek van die maand schreef k dat velen uit Pendrecht naar dat moment uitgezien hadden. Zij wachtten op de bouw, omdat zij graag in Pendrecht wilden blijven wonen. Voor velen is de droom nu reeds voorbij. Zij komen niet in aanmerking. Hun inkomen is niet toereikend om de huur te kunnen opbrengen.
De afgelopen weken is er veel gebeurd in Pendrecht en Heijplaat. Stof om vele kronieken mee te vullen. Echt boos heb ik mij gemaakt om een kort briefje dat vele bewoners uit Pendrecht de afgelopen maanden van ProPlan ontvingen. ‘Wij kunnen u niet inschrijven voor een woning in de vrije sector, omdat uw inkomen niet aan de gestelde eisen voldoet’. Als service wordt er nog vermeld dat er wel gereageerd kan worden op woningen die in de Woonkrant aangeboden worden. Veel succes en uw gegevens sturen wij retour. Dat is het. Daar kunnen de mensen het mee doen.
Ik ken verschillende mensen die zo’n briefje ontvangen hebben. Ik ken in grote lijnen hun verhalen. Daarom weet ik hoe wrang zo’n slotregel klinkt. Voor de meesten betekent dit briefje het einde van hun hoop in Pendrecht te kunnen blijven. Dat was het wat zij wilden. Daarom schreven zij zich in. Andere mogelijkheden zijn er in de wijk bijna niet. Wat gehechtheid aan een buurt betekent, dat wonen meer is dan het hebben van een woning, het ontgaat de ondertekenaar van deze brief. Het is voor mensen niet om het even of ze nu hier of daar wonen.
Toch is dat net eens de reden van mijn boosheid. Reeds bij de start van de bouw wist ieder die belangstelling had dat het aanbod veel groter dan de vraag was. Het is een loterij waaraan je meedoet. Wat mij boos maakt, is dat ondertussen de spelregels veranderd zijn, zonder dat dat bekend is. Ik neem u mee terug naar het moment waarop officieel de eerste paal geslagen wordt. In de Open Hof is spreekt de portefeuillehouder Ruimtelijke ordening, Beheer en Wijkzaken. Trots kondigt hij de bouw aan. Dit project is er voor de bewoners van Pendrecht. De wijk die de laatste jaren zoveel te lijden gehad heeft, zal verbeterd worden. Dit gebouw zal de voorzieningen in de wijk verbeteren. Naast de koopflats zullen er in de toren met huurflats volgens een bepaalde verdeling flats beschikbaar zijn voor mensen met een lager inkomen: de zogenaamde flats met een bereikbare huur. De precieze aantallen ben ik helaas vergeten, maar het waren er in ieder geval enkele tientallen. Ook de vertegenwoordigers van Humanitas en Patrimonium spreken. Ook zij prijzen de flats aan. Er waren weliswaar problemen geweest met de financiering, maar nu waren die door de samenwerking tussen Humanitas en Patrimonium van de baan. Ieder kon tevreden zijn glas leeg drinken.
Die afspraak van toen blijkt nu veranderd. Er zijn helemaal geen flats met een bereikbare huur. Het gaat om flats in de vrije sector. Het waren er al niet veel, maar je had tenminste nog een kans. Nu moet je toezien hoe anderen, ook van buiten Pendrecht, hier komen wonen en jij er uit moet. Omdat ik het nauwelijks kan geloven, kaart ik de zaak aan bij de bewoners organisatie. Of zij weten wie indertijd de afspraken gemaakt hebben en of zij weten door wie en wanneer de afspraken weer gewijzigd zijn. Er is niets bekend. De bewonersorganisatie is niet op de hoogte. Het zal nagetrokken worden.
Kennelijk is het mogelijk afspraken die voor bewoners van Pendrecht van belang zijn te veranderen zelfs zonder dat de bewonersorganisatie er van weet. Ik maak me geen illusies. Niemand zal echt de verantwoordelijkheid op zich willen nemen. Er zal ongetwijfeld gewezen worden op de financiële aspecten. ‘We willen wel, maar ja het moet ook betaalbaar blijven’. De komende jaren zal Pendrecht ingrijpend veranderen. Dit voorval maakt mij niet optimistisch. Wat zijn al die plannen waard als ze gewoon weer veranderd kunnen worden; als de deelgemeente geen macht heeft en de bewoners buiten spel staan?
Ondertussen zijn mensen de dupe, voor wie het leven toch al niet zo veel in petto had. Na een paar slapeloze nachten gaan zij wel weer verder, opnieuw een illusie armer. Van hen leven er nog velen in de flats die gesloopt gaan worden. Wie neemt het voor hen en hun belangen op?
At Polhuis
