Kroniek september 2005
Kordaat loopt zij de sterk verwaarloosde tuin. Zonder aarzeling klopt ze op het raam. Aarzelend gaat er een deur op. Een jong meisje steekt haar hoofd naar buiten. Er ontstaat een gesprek. Opgelucht halen wij die buiten zijn blijven staan adem. Er gebeurt gelukkig niets dreigends. Het is voorjaar. Met enkele andere wijkbewoners leiden we de wethouder voor veiligheid Marianne van den Anker door de wijk. Ze wilde persoonlijk polshoogte komen nemen. Bewust was er geen ruchtbaarheid aan het bezoek gegeven. Ze wilde de wijk meemaken zoals die was. Voordat ze de tuin instapt en in gesprek komt met het meisje, hebben we al verschillende projecten bezocht. De wethouder toont zich meelevend en spontaan. Ze geeft in heldere taal haar mening, ook als iets haar niet zint. Schoolleiding krijgt op zijn kop als ze merkt dat die beledigende teksten op het schoolmeubilair te lang naar haar zin laat staan. Het verrast ons dan ook niet als zij, ondanks onze waarschuwing plotseling de tuin inloopt.
Lopend door de wijk hadden we haar verteld dat het bewoners van Pendrecht zeer deed als zij de tuinen waar zij zelf decennia lang met hart en ziel in gewerkt hadden, in korte tijd zien verloederen. We laten haar een paar voorbeelden zien. Dan vraagt ze of we weten wie daar nu wonen. Nog voordat we kunnen antwoorden, is zij de tuin al ingestapt. Als ze terugkomt, laat ze merken dat ze geschrokken is. Het gaat om een minderjarig meisje. Haar vriend verbiedt haar naar buiten te gaan. In het huis is het een geweldige rommel. Het is er blauw van de rook. Ze belooft er iets aan te zullen doen. Sceptisch als we zijn, wachten we maar af.
Als ik de wethouder bij de opening van het gezondheidscentrum weer zie, kan ik het niet nalaten om haar te vragen wat ze gedaan heeft. Ze weet het zich nog precies te herinneren. Ze is verbaasd dat ik van niets weet. Ze was er van uitgegaan dat ik op de hoogte was gehouden. Ze belooft mij een overzicht toe te sturen. Inderdaad krijg ik een paar dagen later een gedetailleerd rapport.
Voor het meisje wordt inmiddels via een project naar werk of scholing gezocht. De hoofdhuurder is aangesproken op het onderhoud van huis en tuin. De uitkering die hij had blijkt niet in orde. Die is stopgezet. Ook over de voortgang van de andere zaken wordt gerapporteerd. Alles wat die morgen aan de ore geweest is, is aangepakt. Het zijn niet alleen woorden. Als ik nu langs de tuin loop, is deze redelijk in orde. De beledigende teksten zijn van het schoolmeubilair verwijderd.
We mopperen vaak op de overheid omdat die toch niets doet. Het genoemde voorval is maar een beperkt probleem. Toch schrik ik als ik in het rapport lees hoeveel instanties zich er mee beziggehouden hebben. Kan dat niet minder? Ik denk het niet. Ieder club heeft zijn eigen deskundigheid. De politie, de sociale dienst, de corporatie, de leerplicht en het begeleidingsproject hebben ieder een eigen verantwoordelijkheid en manier van werken. Wat een klus is het om die allemaal op hetzelfde moment op dezelfde zaak actief te krijgen. Toch lukt het in dit geval. Het doet mij wel beseffen dat het in ingewikkelder zaken veel moeilijker is. Het duurt dan ook langer voordat er een resultaat zichtbaar wordt. Er gebeurt wel iets, maar we zien het niet.
De wethouder pakte deze zaken energiek aan. Dat wekt vertrouwen, ook als er aan ingewikkelder zaken gewerkt wordt. Dit compliment komt haar toe.
At Polhuis
