Psalm 93
Imponerend zijn de beelden van de door tornado’s huizenhoog opgezwiepte golven. Imponerend, maar tegelijk hebben zij een vernietigende kracht. Met al onze kennis hebben we deze natuurkrachten niet in onze macht. Het tegendeel is eerder waar. Door ons ingrijpen in de natuur en de daarmee samenhangende vervuiling veranderen we het eeuwenlang bestaande evenwicht in de natuur. Wij roepen krachten op die ons en het leven na ons bedreigen.
Ik kan mij voorstellen dat mensen die zo’n tornado meemaken het gevoel krijgen dat de aarde wankelt. Dat wordt nog versterkt als er een vloedgolf ontstaat door een zeebeving.. Daartegenin zingt de psalmist, dat de aarde vaststaat. Zij wankelt niet. Dat wordt dus gezongen, niet in de rust van een mooie zomerdag, maar als de golven alles om je heen wegslaan. Niet wat je ziet, legt ons de lofzang van kracht en majesteit van de Heer in de mond.
De psalmist leert God niet kennen in de verschijnselen van de natuur. Hij kent Hem in Zijn intieme omgang met hem. Daarin is Hij betrouwbaar. Daarin bewijst Hij God te zijn; degene die anders is dan alles en alle anderen die wij kennen. Dat geeft hem het vertrouwen dat niet God in onze handen is, maar wij in Zijn handen. Hij is koning. Midden in de storm geeft hem dat vertrouwen, maar er is wel moed en geloof voor nodig.
