Psalm 121
Een beeld uit deze psalm trof mij. De Heer is als een schaduw aan je rechterhand. Dat wordt toegezongen aan mensen die hun hulp van de Heer verwachten. Dat zingen wij anderen toe; dat wordt ons toegezongen. Er is geen spoor van terughoudendheid of angst. Vreemd zou dat niet zijn. Wij houden er niet van als we geschaduwd worden. Dat is benauwend en intimiderend. Met deze schaduw aan je rechterhand is daar evenwel geen sprake van.
Met dit beeld wordt de aanwezigheid Gods aangeduid. Hij is voor ons een schaduw. De schaduw duidt op Zijn aanwezigheid. Hij is er. We weten het, maar zien Hem niet. De Here God is voor ons niet grijpbaar, zichtbaar noch tastbaar. Ongezien gaat hij mee aan onze meest kwetsbare kant. Wie aan de rechterkant gewond raakt, kan niet meer werken en strijden. Zijn schaduw behoedt ons daarvoor. Op afstand is Hij nabij. Zijn schaduw duidt daarop.
Wij leven in de schaduw van het in Jezus Christus voltooide werk. Dat werk is niet meer ongedaan te maken, ook al zien wij het niet en kan het ontkend worden. In deze schaduw mogen wij schuilen als het leven ons zwaar valt en de toekomst ongewis. Het is de schaduw van wat komen gaat. Het is de schaduw van Zijn verheerlijkte lichaam. Die werkelijkheid werpt zijn schaduw reeds vooruit. In die schaduw is het goed leven.
