In de eerste verzen van de psalm wordt de grond van de lof bezongen. Aan ons is God bekend gemaakt. Hij woont waar wij niet wonen. Hij is anders dan wij. Waarom zouden wij iemand loven die aan ons gelijk is of voorkomt uit onze gedachten? Zo is het bij deze God niet. Hij is de vreemde, de verhevene die in ware zin een tegenover van ons is. Hij is anders dan wij, fundamenteel anders. Juist als wij Hem herkennen, weten wij dat Hij God is en wij mens. Hij is als enige de naam God waardig. Hij is de verhevene.

Krachtige daden heeft Hij gedaan en Zijn grootheid is oneindig. De hoge God, die in de hemelen woont, hebben wij leren kennen, omdat Hij zich aan ons bekend maakte. Dat is Zijn grote daad van barmhartigheid. Daaruit blijkt Zijn oneindige grootheid. In Jezus Christus werd Hij één van ons om ons leven te redden en toekomst te geven. Daardoor hebben wij niet de dood voor ogen, maar Zijn leven. Een krachtiger daad is niet mogelijk. Dat deed Hij voor allen. Daarom geldt ook voor ieder de oproep Hem en alleen Hem te loven.

ds A. Polhuis

Over de getrouwen wordt in de psalm op een bepaalde manier gesproken. Wie dat uit het oog verliest, gaat de mist in. Zeker, de getrouwen zijn de gelovigen. Het zijn de mensen die in de Heer hun maker herkend hebben. Daarom loven zij Hem. In het 4e vers wordt er iets aan toegevoegd. De gelovigen zijn de vernederden. Vernederd door de wereld, maar boven al vernederd door God. Staande voor Hem belijden zij hun nederige staat. Niet wij, maar U de eer!

Aan deze vernederde gelovigen is de toekomst. Zij hebben het tweesnijdende zwaard in hun handen als teken daarvan. Wie dat tot zich laat doordringen, ziet het in onze ogen ridicule er van. Nog sterker wordt dat als we beseffen dat met de vernederde gelovigen in de eerst plaats het volk Israël bedoeld wordt. Slaan zij de koningen in de boeien? Binden zij de leiders der volken met ketenen? Toch is precies dat wat hen beloofd wordt. Het recht van de Heer zal voltrokken worden. Wie dat als vernederde weet, kan alleen maar zeggen: halleluja.

ds A. Polhuis

Het is een wijsheid die ´Darwin´ verre te boven gaat, ook al heeft hij gelijk. De scheppingsverhalen zijn verkondiging en geen beschrijvende wetenschap. Ons wordt verkondigd van godswege wat onze mensenogen niet zien en kunnen zien. De zon, de maan en de sterren zijn er net als de aarde en de vorsten en alle leiders van de wereld om deze God te loven. Dat is hun bestemming.

Dat maakt het bijbelse loflied van de schepping altijd tot een protestsong in de wereld. De ons gegeven werkelijkheid is er niet om ons en onze ego´s groot te maken. De natuur en de krachten die in haar schuilen, zoals de atoomkracht, zijn er niet om onze belangen en machtsposities te dienen. We kunnen er niet zo maar mee doen naar wat ons goeddunkt. Nee, zij zijn er om Hem te loven, deze humane God. Dat is pas echt in ons belang. Halleluja!

ds A. Polhuis

In de loop van de psalm zijn er al een paar aanwijzingen dat dit ontzag voor de natuurlijke schoonheid niet de grond is van de lof van God. Hij geneest en verzorgt. Hij richt vernederden op en drukt goddelozen neer. Op kracht van paarden vertrouwt Hij niet. Dat zijn toch geen verschijnselen die zo maar met eigen ogen gezien worden, eerder het tegendeel. Toch zingt de dichter ook daarvan met overtuiging en hartstocht. Hoe weet hij dat als het niet in de feiten van alledag zichtbaar is?

In de slotverzen wordt duidelijk wat de bron is waaraan de lofzang ontspringt. De Heer zendt Zijn woord in de natuur en Hij zendt Zijn woord aan Jacob, aan Israël. Het laatste is de kern. Aan Israël maakt hij zich bekend, niet in het algemeen, maar aan dit volk. Met dit volk heeft Hij zich verbonden of beter dit volk heeft Hij gesticht. Om Hem , ook in de natuur te kennen en te kunnen prijzen, gaat dan ook alleen via deze sluis, altijd weer. De God die zich aan Israël bekend maakt, is ook de God van hemel en aarde.

ds A. Polhuis

Zelf kom ik er met deze psalm alleen maar uit als ik in de Vader van Jezus Christus de Schepper leer kennen. Als Vader van Jezus Christus is Hij de Schepper en niet omgekeerd. Dit betekent dat in Jezus Christus de kennis van zijn schepping openbaar wordt. Dan wordt zichtbaar waarom de schepping goed genoemd wordt, ja zeer goed. Jezus Christus openbaart de ontferming van God de schepper over zijn schepselen, over ons. In Jezus Christus wordt openbaar waartoe wij geschapen zijn, wat de zin van de schepping is. Die zin ligt bij Hem en niet bij ons stervelingen.

Deze zin van de schepping zien we niet. Deze wordt ons in het geloof gezegd. Wie dat hoort, kijkt met andere ogen naar wat om hem/haar heen is. Want wat over de schepping gezegd wordt, gaat wel degelijk over wat wij om ons heen zien. Dan bezien we met verwachting onszelf. Dan kan de Heer een leven lang geloofd worden. Dan verheugen we ons over elke daad, waarin de gebogene opgericht wordt. Hoe nietig ook zo´n goede daad is niet tevergeefs gedaan. Zo´n daad heeft eeuwigheidswaarde!

ds A. Polhuis

Uit deze spanning raken we als we de schepping en de bestaande wereld of de natuur uit elkaar halen. God de Schepper leren we niet kennen in de natuur, maar in de verkondiging van Genesis 1 en 2. Hij schept en het is goed. Zijn schepping is gerechtigheid, goedheid en grootheid. Deze worden zichtbaar in ontferming, barmhartigheid en lankmoedigheid jegens mensen. Zijn schepping zien we niet, in Zijn schepping geloven we als kerk, dwars tegen het bestaande in.

Wie Zijn schepping in geloof heeft leren kennen, getuigt daarvan. Die schepping is goed. Soms zien we er wat van op aarde. Soms zijn we daarbij betrokken. Het belangrijkste is, dat Hij de goede schepping voor ons bewaart. Wie de goede schepping kapot (willen) maken, komt Hem tegen. Hij vaagt hem weg. Hij duldt niet dat mensen geen toekomst van heil hebben. Wie dat gelooft, zingt dit loflied van harte.

ds A. Polhuis