Bierum-Termunterzijl

We zijn weer terug in Bierum. Caine heeft ons met de auto weggebracht, nadat we de eigen auto naar het beoogde eindpunt van de wandeling gereden hebben: Termunterzijl. Het weer is prima. Dat was de vorige keer wel anders. De eerste kilometers denken we terug aan dat moment. Toen waren we in zorg over de toestand van Pa Levijn. Eind oktober is hij overleden. We praten er met elkaar over. Als we Klein Wierum naderen zien we de dijk weer voor ons liggen. Het vertrouwde beeld, schapen en schapenpoep en stilte en prachtige uitzichten. Eerder dan we dachten komen we in Delfzijl aan. Daar moeten we een stukje omlopen omdat er aan de dijk gewerkt wordt. Oude leidingen worden er uitgehaald.

Termunterzijl01

Het is imposant om te zien hoe zwaar en massief een dijk is. Bij het Eemshotel besluiten we op de dijk te pauzeren om te eten. Althans dat dachten we. We zitten net als er een Surinaamse man op ons afkomt. Hij begint met ons te praten. Waar we vandaan komen en wat we doen. Omdat we toch wel een beetje trots zijn dat we over onze wandeling vanaf Hoek van Holland kunnen vertellen, daan we op zijn uitnodiging graag in. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Hij hoort ons aan om dan over te gaan op zijn eigen verhaal. Tot in detail vertelt hij wat hij meegemaakt heeft in Suriname en in Nederland, inclusief de operaties die hij heeft moeten onder gaan. We voelen ons er een beetje ongemakkelijk onder worden, met name als hij vertelt dat hij nu hypnotherapeut is. Het wordt steeds zweveriger. Ik ben allang afgehaakt, maar Elly weet niet hoe zij deze woordenstroom moet stoppen. Als er even een stilte valt, val ik direct in met het voorstel om weer verder te wandelen. Elly stemt onmiddellijk in. Voordat hij opnieuw kan beginnen pakken we onze spullen en staan om verder te lopen. We lopen fors door om te voorkomen dat hij achter ons aan komt. Dat hadden we beter niet kunnen doen. We lopen ongemekrt de afslag voorbij die we hadden moeten hebben. Daar komen we later achter als we opeens niet verder niet kunnen. We staan dan op een homo-ontmoetingsplaats. Daar wijst iemand ons de weg. We moeten terug. De kaart, waarop ik blindelings vertrouwde blijkt niet te kloppen. Waar een lege vlakte had moeten zijn, staan nu allerlei fabrieken en loodsen. Vlak na het Eemshotel vinden we we de juiste afslag. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen, dat Elly al had aangegeven dat we daar moesten afslaan, maar ja ik vertrouwde meer op de kaart. Na Delfzijl komen we weer op de dijk. We lopen langs de industrie, altijd een indrukwekkend gezicht. Tegen half vijf komen we in Termunterrzijl aan. Vlak voordat we de dijk afgaan worden we opnieuw aangesproken. Het lijkt ons verantwoord, een ouder echtpaar vraagt ons wat we gewandeld hebben. We vertellen dat we uit Bierum komen en in Rotterdam wonen. Opeens zegt de man tegen mij dat hij mij wat wil geven. Ik loop met hem mee naar zijn auto. Daar geeft hij mij een evangelisatietraktaatje en begint te ´verkondigen´. Om te voorkomen dat we opnieuw in een lang gesprek komen, houd ik mijn beroep maar voor mij. Ik neem het traktaatje aan en loop naar de auto. Inmiddels is Elly ook de dijk afgekomen. De man ziet zijn kans schoon en spreekt nu ook Elly aan. Tot mijn opluchting duurt het niet lang. Eindelijk zitten we in de auto en rijden terug naar de camping in Midwolda. Daar wachten Hester, Caine en de kinderen op ons.