Den Oever-Zürich

Het is uiteindelijk fietsen geworden. In één keer de Afsluitdijk lopen zagen we geen van beiden zitten. Inclusief de weg naar het begin en naar de camping zou dat op ongeveer 40 kilometer uitkomen. Ik had al een tijdje geleden voorgesteld dit gedeelte maar te fietsen. Elly hield vol, dat het een wandeltocht was en dat er dus gelopen moest worden. Het compromis was om de dijk in twee gelijke etappes te lopen. Daarbij gingen we er van uit dat het gedenkteken ongeveer op de helft van de dijk zou zijn. Daar zou de dijk toch gesloten zijn. In de haltetabel zagen we dat er bij het gedenkteken een bushalte was. Dat leek goed te gaan, totdat we op de kaart nog eens voor de zekerheid nakeken waarhet gedenteken op de dijk was. Onze argwaan was gewekt door het verschil in rijtijd van de bus uit Friesland naar het gedenkteken en die vanuit Noord Holland. De laatste deed er aanzienlijk korter over dan de eerste. Toen bleek dat de dijk op ongeveer 10 kilometer vanaf Zuid Holland gesloten is. De Friezen hadden kennelijk in die tijd veel harder gewerkt dan de Hollanders. Toen we dit wisten konden we niet anders dan besluiten om toch maar te gaan fietsen. Meer dan 30 jilometer is voor ons toch iets te veel. Met de fietsen achter op de auto vanuit Pingjum waar de caravan stond ‘s morgens naar Den Oever. Het weer is redelijk. Het is droog. Er staat wel wind. Voor zover we kunnen zien hebben we de wind mee. Als we eenmaal fietsen blijkt dat het geval te zijn. Wat een geluk! Ook als fietsen we aan de voet van de dijk, het is toch fascinerend. Eerst de enorme sluizen en daarna rechts het IJsselmeer. Aan het slot van de rit rijden we al een stukje op de zeedijk van Friesland. Het is uitzicht is betoverend. Dat belooft veel voor de komende tochten