Grevenbicht-Ohé en Laak

Vandaag een wandeletappe. Ik loop alleen. Elly brengt mij weg, zodat ik op tijd kan beginnen. Ik volg de aanwijzingen van onze reisgids. Het valt mij op dat nog veel situaties precies gelijk zijn aan de beschrijving van toen. Het is toch al weer meer dan tien jaar geleden dat Rop Douwes deze tocht liep. Lopend door de dorpjes lijkt het toch al alsof de tijd stilstaat. Dorpjes met namen als Illikhoven, Visserweert en Kokkelert.

Ook nu is de omgeving prachtig. De stilte en het wandelen stimuleren tot mijmeren. Het is vandaag de laatste dag dat leden in IJsselmonde zich als lijsttrekker voor de komende verkiezingen van de gebiedscommissie kunnen aanmelden. Ik ben nieuwsgierig of zich naast mij nog anderen gemeld hebben. Hoe zal de situatie volgend jaar zijn? Heb ik de lijst getrokken? Hoe ziet het DB er dan uit? Is de klap voor de PvdA hard aangekomen of viel het mee? Wat zal mijn positie zijn na de verkiezingen? Allemaal vragen die door mijn hoofd gaan. Het maakt mij gemotiveerd om na de vakantie aan de slag te gaan. Voor mijmeren is geen tijd meer als ik in de buurt van Roosteren kennelijk een verkeerde afslag neem of is de situatie hier wel gewijzigd? Hoe het ook is, ik kom terecht in een ruw natuurgebied waar konikpaarden grazen. Ik zie nergens iets en besluit enigszins op mijn hoede het terrein, dat ik op eigen verantwoordelijk mag betreden, op te gaan. Het is een ruig gebied. Niet alleen voor de paarden ben ik op mijn hoede ook voor de teken. In de reisgids heeft Douwes verteld hoe hij door een tekenbeet geveld is. Het overkomt mij niet. Wel loop ik met blote benen door de brandnetels. Niet een keer maar vele malen. Als ik een groep paarden tegenkom, ontkom ik er niet aan langs heb heen te lopen. Zij zijn gelukkig banger voor mij dan ik voor hen. Zij nemen de benen en ik kan door lopen.

Grevenbicht03-website

Omdat ik de weg kwijt ben, volg ik de loop van de (grens)rivier. Het enige duidelijke orientatiepunt is de kerk van Maaseik.

Grevenbicht01-website

Ik klim over hekken en onder prikkeldraad door. Uiteindelijk kom ik op een punt waar ik weer een min of meer gewone weg kan nemen. Ik schat dat ik in de buurt van Ohé ben. Ik ga niet opnieuw het ruige gebied binnen, maar blijf op de weg. Een vrouw met een hond bevestigt dat ik op de goede weg ben. Een half uur later ben ik weer terug bij de caravan.

(31 augustus 2013 -18 kilometer)