IJmuiden-Wijk aan Zee

Dit wordt een gedenkwaardige dag. Als we opstaan, hoost het van de lucht. Daarbij is het koud en waait de wind nog steeds stevig vanuit Noord-Westelijke richting. We besluiten toch te gaan wandelen. We hebben immers goede regenkleding. Op het programma staan volgens het boekje 19 kilometers. Voordat we vertrekken bellen we nog even onze oudste dochter op om te vragen hoe het is. Zij verwacht omstreeks de 20e haar tweede kind. Als ik onze schoonzoon aan de telefoon krijg, hoor ik direct aan zijn stem dat er iets aan de hand is. Hij zegt niets, maar dan moet hij het wel verklappen. Zo juist zijn de vliezen gebroken. ‘s Middags komt de verloskundige. Op slag is onze concentratie veranderd. Even overwegen we ‘thuis’ te blijven. We hebben nu een prima excuus om niet door de stromende regen heen te moeten. We gaan toch. In de caravan blijven om dan te wachten lijkt ons ook niet een prettig vooruit zicht. tegen half elf vertrekken we.Op de wandelkaart hebben we al gezien dat de camping op de route ligt. Gisteren hebben we iets te weinig gelopen. We hadden bij de sluizen van IJmuiden moeten beginnen. Nu lopen we dus eerst nog een gedeelte van gisteren. Vanaf de sluizen begint de route van vandaag. Het gedeelte naar de sluizen valt nog tegen. Het blijkt ruim 2 km te zijn. Als we er aankomen zijn inmiddels onze water- en winddichte broeken doorweekt. Het deert ons niet, omdat wat we zien fascinerend is. Voor het eerst wandelen we niet over het strand. Dat is boeiend, maar wat we nu zien biedt zoveel afwisseling. Vlak voor ons gaat net een enorme boot door de sluizen heen. We zwaaien en roepen de eenzame matroos op het dek een goede reis toe. Hij zwaait terug. Als we over de sluizen lopen, zien we een merkwaardig verkeersbord. Er wordt op het bordje onder het bord gewaarschuwd voor ganzen. Die hadden we inderdaad zien lopen. Op het bord zelf staat evenwel een koe afgebeeld. Na de sluizen moeten we om het terrein van de Hoogovens heen lopen. Je hoort de Hoogovens. Het is een apart gevoel zo dichtbij dit gigantisch bedrijf te lopen. De toch om het bedrijf heen is afwisselend. Straat, duinen en bebouwing. We vervelen ons geen moment. Omstreeks twee uur houdt de regen eindelijk op. De zon gaat zelfs schijnen. Via Beverwijk komen we in Wijk aan Zee aan. Het is verleidelijk om te stoppen, maar om eerlijk te zijn moeten we nog een stuk terug lopen naar de noordpier van IJmuiden, om van daaruit via het strand naar Wijk aan Zee te lopen. Dat is zeker nog 4 km. We hebben er nog zin is. ‘s Morgens hadden we tegen elkaar gezegd dat ons kleinkind omstreeks 3.00 uur wel geboren zou worden. Vlak voordat we de noordpier bereiken is het zo laat. We kijken elkaar aan en lopen zwijgend verder, denkend aan onze dochter. Op de Noordpier zien we de overkant. Daar komen we vandaan. We voelen ons ook een beetje trots, dat we dit stuk gelopen hebben. Het is meer dan 20 km. Via de noordpier komen we weer op het strand. Het kost enige moeite om recht tegen de straffe wind in de kustlijn te bereiken. Het laatste stuk is vermoeiender dan we dachten. Tegen de wind in door het mulle zand. Het is inmiddels vloed. Lang van te voren hadden we met Léoni en Jan Henk afgesproken dat zij ons in Wijk aan Zee zouden opwachten. Ze komen ons opzoeken in verband met moederdag. Na verloop van tijd zien we hen op het strand. Het laatste stukje lopen ze met ons mee. De telefoon is nog niet gegaan. Léoni en Jan Henk weten van niets. We hebben moeite onze mond te houden. Op het terras van een strandpaviljoen drinken we wat. Het is imiddels 16.00 uur. Even voor half vijf gaat bij Léoni de telefoon. Hester aan de telefoon. Dan weten we het. Het kind is geboren. Even later horen we het van haar zelf. Om tien over vier is Luuk Léon geboren. Vernoemd naar Léoni. Vandaar aan haar het eerste telefoontje. De vermoeienissen zijn vergeten. We gaan rechtstreeks vanuit Wijk aan Zee naar Lopik.