Lauwersoog-Pieterburen

Stromende regen. We aarzelen of we op weg gaan. Vandaag is het de langste etappe. Als we eenmaal op weg zijn, is het moeilijk om ergens eerder te stoppen. Het is dus beginnen en doorlopen. Een camping buur, een Groningse, meldt dat het in de loop van de dag droog zal worden. Dan wordt het droog. We besluiten om te gaan. We zijn nog maar een kwartier op stap of de regen valt weer met bakken uit de hemel. We denken aan de Groningse en trekken onze regenkleding aan. De eerste uren lopen we door de regen. Gelukkig hebben we de regen in de rug. Na verloop van tijd voel ik mijn voeten nat worden. Vergeten de schoenen waterdicht te maken. Ik zeg maar niets en loop door. Ik zie wel wat het wordt. Elly heeft er kennelijk geen last van. Ze loopt voor mij uit, in een stevig tempo. Het gebied waardoor heen we lopen is ondanks het slechte weer prachtig. Het is het militaire oefenterrein Marnewaard. Na ruim een uur meldt Elly dat haar voeten nat worden. We delen dus dezelfde pech. In de verte zien we het opklaren. We houden hoop, maar we spreken wel af niet naar Pieterburen te lopen als het blijft regenen. We kunnen nog afslaan naar Hornhuizen. Om ons heen is de stilte. De wolken zijn fascinerend. Heel in de verte horen we af en toe het gerommel van militair geschut. Verder niets, alleen maar ruimte en nog eens ruimte. Als we de haakse bocht bij (een) Eendenkooi maken, zien warempel een paddestoel die Pieterburen aangeeft. Het wordt droog en het blijft gelukkig droog. Onze voeten gelukkig ook. In de verte zien we het gekleurde torentje van Hornhuizen. Laten we maar doorlopen, stelt Elly voor en ik geef haar gelijk. Zij loopt aan de landzijde van de dijk en ik aan de zeezijde, af en toe lopen we samen een stukje op, door de schapen. Omstreeks kwart over twee komen we in Pieterburen aan, vlakbij de zeehondencrêche. In plaats daarvan gaan we naar een café om koffie en warme chocola te drinken. Om kwart over drie komt er een speciale touristenbus die ons van Pieterburen voor onze camping afzet. De chauffeur heeft er zin in. Hij rijdt niet rechtstreeks maar via Dokkum. Als we vlak bij de camping zijn vertelt hij dat hij de buurt aan het verkennen is. Hij komt hier niet vandaan, maar uit Harderwijk. Het is zijn eerste dag. Hij is door Arriva ingehuurd om deze maanden met zijn eigen bus deze route te rijden. Je moet maar op het idee komen.