Luyksgestel-Reusel

De afgelopen dagen is het prachtig weer geweest. Volgens de verwachting is het vandaag voorlopig de laatste dag. we boffen. Op een paar spetjes in de middag na, veel zon. Voor mij staat de dag in het teken van het nadenken en het beslissen over het antwoord op de vraag of de PvdA beschikbaar moet zijn voor het vice voorzitterschap van de nieuwe gebiedscommissie IJsselmonde.

Die vraag werd wat mij betreft tamelijk onverwachts gesteld tijdens het gesprek dat gisteren gevoerd werd tussen Leefbaar en de PvdA-Groenlinks. Ik had het niet verwacht omdat de verkiezingen voor ons dramatisch slecht verlopen zijn. Ik had deelname aan het ‘bestuur’ al uitgesloten. De adviezen zijn tegenstrijdig. De stad adviseert negatiet, de onderafdeling positief. Ik aarzel en mijn fractiegenoot adviseert ook negatief. Op de heenwel al druk telefonisch verkeer. Ik praat er ook met Elly over. Zo orden ik mijn gedachten.

Tegen half twaalf beginnen we te fietsen. Met de fietscomputer hebben we snel de route te pakken. Vrijwel direct worden we geconfronteerd met een zandpad waar we over heen moeten. Omdat het de laatste weken niet geregend heeft, is het zand rul en ook nog eens omgeploegd door zware traktoren. Regelmatig moeten we afstappen. Dan moet er geduwd worden door het zand. Dat valt niet mee. Dan gebeurt het toch. Elly slipt met de fiets weg en valt. Ze komt ongelukkig terecht, maar kan gelukkig wel verder.

Reusel02

Tot overmaat van ramp rijden we verschillende keren verkeerd. De routeplanner geeft de goede weg aan, maar de weg of het pad dat er moet zijn, is niet te vinden. Omrijden en soms op de gok verder, totdat het niet meer lukt. We zijn de weg kwijt en komen ook niet meer terug op de route. Ja we komen er wel op, maar dan begint het fout rijden weer opnieuw. Gelukkig heb ik vanmorgen op het allerlaatste moment nog de knooppuntenkaart gepakt. Ik was dat eerst niet van plan, maar voor de zekerheid. De kaart redt ons. We vinden altijd wel weer een knooppunt. Die volgen we een tijdje en warempel we komen weer op de track. Eigenwijs volgen we die dan weer en prompt gaat het weer verkeerd. Als we dan een knooppunt vinden, houden we ons daar de rest van de route aan.

We rijden, zeker als we de track kunnen volgen door ruige streken. Dat is het grensgebied, gemarkeerd door grenspalen. Toch zieik betrekkelijk weinig van de omgeving. Mijn hoofd staat naar andere dingen. Onderweg nog wel een paar curieuze dingen gezien.

Bij de grenspaal op het plaatje hierboven staat rechts een steen met een voor ons onbegrijpelijke tekst. Wat doet die hier? Geen idee. Een Spaanse legendarisch figuur bij de Belgisch Nederlandse grens?

Reusel04

 

Ook merkwaardig en wel grappig een dubbelbeeld zo maar ergens op een kruizing.

 

Reusel05Reusel03

(tekst onder de mannenkop: Van de vrouwe hierachter valt te vermelden dat ze watert op Nete en Schelde. Ik zie haar heel graag maar steeds blijft de vraag of mijn avances tot nu toe echt telden. Onder de vrouwenkop: Mijn buurman, die dwaas plast noord naar de Maas. Ik kan het met hem niet zo vinden. Misschien, dat we ooit, je weethet maar nooit, ons toch in de echt nog verbinden.)

Ongeveer kwart voor vijf komen we in reusel aan. Precies op tijd voor de bus terug naar Luyksgestel. Die is op tijd, maar op het overstappunt blijkt de aansluitende bus aanzienlijke vertraging te hebben. Omdat ik tot 7 uur de tijd heb om te reageren, pleeg ik de laatste telefoontjes. Daarna besluit ik om niet beschikbaar te zijn voor het vicevoorzitterschap. Als we in Luyksgestel terug zijn, uiteindelijk gebracht door het buurtbusje omdat de lijnbus niet kwam, laden we de fietsen op. Dat gaat snel. We hebben een nieuwe fietsendrager (en een nieuwe auto). We eten een heerlijke maaltijdsalade en rijden dan naar huis. Een tocht om niet snel te vergeten.

Reusel01