Petten-Julianadorp

Kwart voor tien staan we op de plaats waar de vorige tocht eindigde. De beheerder van de camping in Anna Paulowna waar we logeerden was zo vriendelijk om ons met de auto naar het beginpunt te rijden. Dat scheelde zeker anderhalf uur. Voor het eerst wandelen we ‘s morgens. Het weer ziet er goed uit. We denken nog even aan het moment dat we de vorige keer hier vermoeid en nat aankwamen. Toen kostte het nog ruim een uur lopen voordat we bij de halte van de kustbus aankwamen. Nu zien we dat we die halte toen tweemaal voorbij gelopen zijn. We zuchten, maar laten ons niet ontmoedigen. Goed gehumeurd beklimmen we de dijk. Voordat we het strand weer opgaan genieten we nog even van het uitzicht. Op het strand is het stil. Na een half lopen kunnen de lange broeken en truien uit. Ze zon schijnt volop. Onderweg komen we verschillende kolonies meeuwen tegen, honderden bij elkaar. Het valt ons op dat ze allemaal met hun snavel in de wind zitten. Het is een fascinerend gezicht. Zeker als zo’n zwerm opvliegt of weer landt. Iedere vogel vindt zijn plekje. In de stilte lopen we door. Het is vloed, dus hele stukken moeten we door het rulle zand. We zoeken de uiterste rand op, maar daar zakken we weer vaak weg in het zand. In de verte zien we op het strand iets dat op een schip lijkt. Als we na een paar uur dchterbij komen zien we dat het inderdaad een schip is. Het is een werkplaats op het strand vlakbij Julianadorp. Van daar uit wordt een pijpleiding naar Engeland aangelegd. We bekijken de plaatjes op het hek en zijn verwonderd dat zo iets kan. Omstreeks twee uur komen we in Julianadrop aan. Geen blaren of andere ongemakken. Dan nemen we een besluit waar we later spijt van krijgen. Elly had haar handwerkspullen mee genomen, maar kon toch niet verder. In Julianadorp zal toch wel een handwerkwinkel zijn, denken we. We vragen de weg naar het winkelcentrum. Dat moet ongeveer een kilometer verderop liggen. Al lopend blijkt dat toch aanzienlijk meer te zijn. Het dorp waar we zijn blijkt Julianadorp aan Zee te zijn. Julianadorp zelf ligt een stukje landinwaarts. Tegen drieen zijn we eindelijk bij het winkelcentrum, maar nergens een handwerkzaak. Voor niets gelopen. We nemen een paar boodschappen mee en bellen de beheerder, die ons gelukkig komt op halen.