Reusel-Baarle Nassau

Onze reisgids waarschuwde ons voor deze tocht. Hij begint zijn reisverslag van deze tocht als volgt: ”door een dichte mist, konden we toen al zien en vooral ruiken dat de Brabantse grensstreek tussen reusel en Baarle Nassau vrijwel volledig verpest is door de aanwezigheid van uitgestrekte en volledig overbemeste maïsakkers.’ Dat is eind vorige eeuw, begin deze. Als we starten is er van mist geen sprake. Het is stralend weer.

De omgeving is prachtig. We ruiken niets en van die uitgestrekte maisvelden is ook weinig te zien. Toch volgen we bijna precies de route die toen gelopen is. Wij fietsen. Dat het ewen wandelroute is, wordt ook deze keer weer snel duidelijk. Binnen een half uur komen we de eerste rulle zandweg tegen. Lopen dus met de fiets aan dehand. Dat komt nog een paar keer voor. Helemaal begrijpen doe ik het niet. De route heb ik op mijn Mio binnengehaald en daarbij aangegeven dat we met een gewone stadsfiets rijden. Deze wegen kunnen toch echt niet als berijdbaar gekenschetst worden. Met enige ergernis denken we aan de muontainbiker die ons tijdens de vorige rit toeriep, dat we voor dit soort paden andere fietsen nodig hebbe, Alsof ons dat niet zelf was opgevallen. Dat het nog erger kan, wordt na een ruim een uur lopen en fietsen duidelijk. Hoewel de Mio een zijweg aangeeft, kunnen we deze niet vinden. We rijden verschilllende keren verkeerd, totdat ons een klein bospaadje opvalt. Ja hoor, daar moeten we op. OP een smal pad rijden we door het bos, ons bukkend voor de laaghangende takken. Als we na verloop van tijd eindelijk weer op een verharde weg uitkomen, hebben we van dit soort paden wel genoeg. Hoewel het mooi is, is het erg vermoeiend en tijdrovend. We rijden een paar keer bewust een stukje om om daarna weer keurig op onze ‘track’ uit te komen. Dat gaat goed, maar op het slot goed fout. Daarover straks. Eerst een paar bijzonderheden tijdens deze tocht.

In de Belgische Kempen stopt Elly plotseling. Ik fiets voor. Omdat het een zandpad is, denk ik dat er iets aan de hand is. Zij wenkt mij. Als ik bij haar ben, zie ik haar staan bij een monumentje aan de kant van de weg. Hier is Jan Jozef Beyens in 1950 onschuldig neergeschoten. Het staat er dus al meer dan 60 jaar. Op internet lees ik later het verhaal. Het gaat om een Belgische jager of smokkelaar die door een Nederlandse marechausse neergeschoten is. (voor het hele verhaal, de moeite waard zie: Jan Beyens (deel 1) en Jan Beyens (deel 2))

Baarle03 web

Baarle02 web

 

Tegen half twee lunchen we. Op de bank staat een naam: Wilma Ockhuizen. Ook die naam zoek ik later op internet op. Veel informatie is er niet te vinden. Ze is 15 oktober 2008 op 54 jarige leeftijd overleden. Dus ook een drama. Beetje wrang. Wij zitten, ouder dan zij is geworden, in het zonnetje op haar bank. Geniet er van, roept zij ons toe.

 

Baarle01 web

Om ongeveer drie uur krijgen we Baarle Nassau in het vizier. Althans dat geeft de Mio aan. We naderen het eindpunt, maar dan gaat het mis. We dachten dat we van de zandpaden af waren. Niet dus. We stuiten er weer op één. Daar gaan we niet meer op. Net als vorige keren rijden we een stukje door om dan vanzelf weer op de route uit te komen. De Mio berekent immers opnieuw de route. Dat gaat goed, maar ook een keer mis. We worden opgeroepen naar rechts af te slaan, maar daar voelen we niets voor, omdat het steeds om rulle zandpaden gaat. We fietsen door. Op eens zie ik in het schermpje dat de naam Baarle Nassau verdwenen is en de naam Weelde verschenen is. We zien ook het kerktorentje van Baarle niet meer. Vreemd. Uiteindelijk vragen we de weg. Dan blijkt dat we de verkeerde kant op rijden. Later blijkt op de route kaart dat we zeker 10 km omgereden zijn.

Vanuit Baarle halen we auto weer op in Reusel. Dat is een behoorlijke rit. Eerst met de bus naar Tilburg en dan met de bus van Tlburg naar Reusel, bijna twee uur. Met de auto doe je het in een halfuur. De dag sluiten we af in een pannnekoekenhuis met een erg spraakzame restauranthouder.