Schaft-Luyksgestel

Vroeg op weg om op tijd met de wandeling te beginnen. Het ziet er niet zo lastig uit vandaag, 15 km staan er op het programma. Het weer is goed, droog en voor de tijd van het jaar wat aan de warme kant. Bij het vertrek ziet Elly op de tv, dat er geen treinverkeer is op het traject Breda-Roosendaal. Ik rijd wel via Breda, maar ga dan naar Eindhoven. Daar zal ik dus geen last van hebben. Dat valt tegen.

Er is toch vertraging, maar door de ruime overstaptijden kom ik toch redelijk op tijd in Eindhoven aan. Dan gaat het mis. Ik neem de bus naar Valkenswaard waar ik moet overstappen op de buurtbus. De nus rijdt de halte Markt evenwel voorbij. Als ik er naar vraag, blijkt de halte tijdelijk opgeheven in verband met de ijsbaan op de markt. Dat had wel eens vermeld mogen worden. Ik moet nu doorrijden naar het eindpunt en dan weer terug. Ik word bij de halte van de buurtbus afgezet, maar dan blijkt de buurt net geweest te zijn. Kortom, wachten. Het gevolg is dat ik ruim een uur later in Schaft aan de wandeling kan beginnen. Het is dan 12 uur. Snel vind ik het begin van de beschreven route. De eerste kilometers geen problemen, maar dan begnt het. Ik moet ergens bij een haakse bocht rechtdoor. De haakse bocht vind ik, maar het pad rechtdoor is er niet. Het moet langs de afrastering liggen. De afrastering zie, maar geen pad. Ik waag het er maar op. Door takken en struikgewas volg ik het hek. Venijnig stoot ik mijn scheenbeen tegen prikkeldraad. Net op het moment dat ik wil terug gaan, zie ik opeens grenspaal 182 voor mij. Ik ben toch op de goede weg. Ook daarna is het lastig om de goede weg te vinden. Na een paar keer fout gelopen te zijn, opnieuw het struikgewas in. Ook dat blijkt de juiste keuze te zijn. Kort daarna wordt de weg weer begaanbaar. Vol goede moed loop ik verder. Het is warm , de zon schijnt een beetje. Na ruim 6 km kruis ik de Dommel. Daar moet ik rechtdoor, maar de toegang tot het natuurgebnied is afgesloten. Wat moet ik doen? Over het hek heen? Ik aarzel. Nadrukkelijk staat er verboden toegang en kwetsbaar natuurgebied. Ik weet niet wat me te wachten staat als ik over het hek klim. Een wandelaar die ik op dat moment tegenkom (één van de weinigen deze dag) helt met ook niet verder. Ik besluit om links af te slaan, om op die manier via het pad dat daar loopt om het natuurgebied heen te komen. De omgeving is prachtig. Ik mijmer over het woord Selfie. Dat is het woord van het jaar geworden. Kees van Kooten heeft er kritiek op. Hoe kan een engels woord nederlands woord van het jaar worden. Hij heeft als alternatief het woord otofoto bedacht. Mooi woord. Ik realiseer mij dat ik nog nooit een selfie gemaakt heb. Tijd om dat dus te gaan doen.

Luyksgestel-Selfie

Daarna loop ik verder en overleg per telefoon over de procedure om een gezamenlijke lijst in te dienen. Omdat ik nu geen route beschrijving meer heb, loop ik als het ware op mijn gevoel. Gelukkig kom ik toch nog iemand tegen. In het vlaams vertelt zij mij dat ik via houten vlottekes als het ware achter het natuurreservaat kom en dus de Dommel over kan. Dat blijkt te kloppen.

Luyksgestel-houten looppad

Het lukt mij evenwel niet om de route weer op te pakken. Ik ga dan maar op de knooppunten lopen. Het duurt even voordat ik op de kaart het juiste punt vind. Dan blijkt dat ik wel in de goed richting loop maar wel een eind uit de koers geraakt ben. Via Lommel kom ik tegen vijf uur weer Nederland binnen. Het laatste stuk, het is al donker, loop ik op de routeplanner van de telefoon. Ik heb haast, omdat ik niet zeker weet of de buurtbus in Luyksgestel na 6 uur nog rijdt. Dat blijkt mee te vallen. Er is een gewone lijndienst, die overigens veel later aankomt dan de haltekaart aangeeft. Om 6 uur zit ik in de bus naar huis. Het zijn veel meer kilometers geworden dan ik vanmorgen dacht. Zeker 20 in totaal en ik vermoed nog iets meer.