Schoonebeek-Gramsbergen

Vandaag is het dan zo ver. We nemen de draad weer op waar we hem een jaar geleden hebben laten vallen. Omstreeks half elf zijn we bij die plaats. Het had weinig gescheeld of we waren er een uur later geweest. Niet omdat we niet op tijd waren opgestaan. Om half acht liep de wekker in de caravan af. Precies op tijd waren we in Gramsbergen op het station.

De trein was evenwel niet op tijd. Ruim 5 minuten vertraging. Te laat voor de bus, zo dachten wij, kwamen we in Coevorden aan. Het was gelukkig niet zo. De buschauffeur had de vertraagde trein zien aankomen en was blijven wachten. Ook nu een uiterst behulpzame chauffeur. Hij zocht met ons op de kaart op waar we in Schoonebeek moesten uit stappen. Daardoor kwamen we precies uit, waar we vorig jaar gebleven waren. Na ongeveer een halfuurtje lopen pikten we de route weer op.Richting Coevorden, langs het schoonebekerdiep. Prachtige omgeving en rust. Veel ja-knikkers en bruin water in het diep. Warempel zat er ook nog iemand te vissen. Kennelijk leven er toch nog vissen in het bruine water. Omstreeks één uur waren we halverwege de tocht, een kilometer of twee voor Coevorden. Tijdens de lunch sprak een fietser ons aan. Ik heb met verbazing de loop van het gesprek gevolgd. Begonnen met een opmerking over het weer, het is mooi weer vandaag, bewolkt, maar goed loop weer, verliep het gesprek via de kinderen en kleinkinderen (mw. had net haar tweede kleinkind gehad) naar haar gezondheidstoestand. In minder dan een half uur toch tamelijk openhartige dingen tegen wereldvreemde mensen.

Daarna door naar Coevorden, en op weg naar Overijssel. We komen er maar niet op wat de hoofdstad van Overijssel is. Overijssel is in mijn gevoel de meest onbekende provincie. Van Coevorden zien we maar weinig. Alleen de zuidrand met een paar prachtige huizen. Even verder op raken we het spoor een beetje bijster. We stuiten op een haven (ja, een haven!), die we noch op de kaart, noch in de routebeschrijving kunnen vinden. We lopen op ons gevoel en een beetje gesteund door de kaart verder. Na een paar kilometers passeren we gemaal De Mars. Daar pikken we de routebeschrijving weer op. We passeerden het gemaal, terwijl we dachten dat we dat allang voorbij waren. Tegenvaller dus. Het stuk dat we nu lopen is saai. Een recht stuk langs het Coevordense kanaal.

Gramsbergen01

Tegen vieren zijn we in Gramsbergen terug. Nog een paar honderd meter (wat kunnen die dan lang zijn) zien we het station. Moe ploffen we neer op een terras. Elly neem koffie met kruidkoek en ik een witbier. We zien elkaar tevreden aan. De eerste twintig kilometer van dit jaar zitten er op.

(ong. 20 km)