Sellingen-Ter Apel

De etappe die we lopen eindigt in Emmercompascuum, in Drenthe dus. Vanuit Sellingen is dat ruim 20 kilometer. We spraken af dat we in ieder geval tot Ter Apel wilde komen. Vandaar is het nog een kleine tien kilometer naar Emmercompascuum. In Ter Apel zouden we beslissen of we door lopen of niet.

Als we om kwart voor elf aan de start staan weten we eigenlijk al dat het Ter Apel zal worden. Het is warmer dan eergisteren. Daarbij komt dat de tocht naar Sellingen toch nog in onze benen zit. We beginnen de wandeling bij het Ruiten Aa kanaal. Dat is een prachtig gebied. Heel idyllisch spiegelen de bomen zich in het stilstaande water en af en toe hoor je een hond blaffen. Verder stilte en rust. We genieten. och duurt het naar ons gevoel tamelijk lang voordat we het 5 kilometer punt bereikt hebben. We lopen dan al niet meer langs het kanaal. Voordat we dat weer zien moeten we zeker 8 kilometer op een strak recht weg lopen, met de prozaïsche naam: Veen weg en af en toe Nieuwe Veenweg. De auteurs van ons boekje zijn uiterst consequent geweest. Het was hun doel zo dicht mogelijk langs de grens te lopen. Dat doen ze dan ook. Als de Veenweg een kleine aftakking heeft, wordt die genomen. Met een bochtje van enkele honderden meters komen we dan weer terug op de rechte weg. Als we tegen tweeen Ter Apel in het vizier krijgen, is het inmiddels behoorlijk warm geworden. We komen Ter Apel binnen vlak bij bushalte Sluis. Laat dat nu precies de halte zijn, die ik op goed geluk thuis in de OV reisplanner had ingetikt. Gelukkig, maar ons geluk is maar van korte duur. De bus naar het busstation, waar de bus naar Sellingen vertrekt, is precies 5 minuten geleden vertrokken. We besluiten de 5 haltes naar het busstation te lopen. Misschien hebben we daar meer geluk en pakken we een bus eerder naar Sellingen. Niet dus. De bus naar Sellingen vertrekt ook pas over ruim een uur. Moe gaan we zitten op een muurtje in de schaduw en wachten. Om omstreeks 5 uur zijn we terug bij de auto.