Ter Apel-Emmercompascuum

Bijna een jaar gelden stopten we in Ter Apel, met het stellige voornemen om in de winter die zou volgen een paar weekenden verder te lopen. Het is er niet van gekomen. Eerst was de overvloedige sneeuwval van de afgelopen winter spelbreker, later in de winter kwam er telkens weer wat tussen. Nu na dit jaar zijn we terug in Ter Apel. Vorig jaar stopten we bij bushalte Sluis. In de routeplanner is die niet meer te vinden. Arriva rijdt er niet meer. De consessie is nu gegund aan Qbuz. We leggen de chauffeur uit waar we de vorige keer gestopt zijn. Hij weet het niet zeker, maar uit ons verhaal leidt hij af dat we ergens aan de zuidkant van Ter Apel moeten zijn. Voordat hij het centrum in rijdt, zet hij ons af. Ik meen de plek te herkennen, maar bij nader inzien is dat toch niet het geval. Het kost enige moeite voordat we op de topografische kaart onze plek gevonden hebben. Dan blijken we inderdaad niet ver te van het eindpunt van de vorige wandeling te zijn. We lopen via het fietspad naast de N366 richting Duitse grens. Dat is een klein uurtje lopen. Als een herinnering aan voorbije tijden staat het oude Douanekantoortje aan de kant van de weg.

Emmercompascuum01

Vanaf de grens gaat het over Duitse bodem in een vrijwel rechte weg ongeveer 7 km richting Emmercompascuum. Af en toe passeert een auto en blaft een hond ons vanaf een erf toe. Mensen zien we niet. De omgeving is mooi, maar niet uitzonderlijk. Als we het bord Emmercompascuum zien, denken we aan en praten we over ‘Toen was geluk nog heel gwoon’. In die serie kwam regelmatig oom Tjebbe uit Emmecompascuum ter sprake. We zien na een paar wandelen eindelijk weer iemand. Hij werkt in overal aan zijn huis. Dat zal die oom wel zijn, vermoeden wij.

Emmercompascuum02

Vanaf het bord Emmercompascuum is het nog een stevig eind lopen naar het ‘centrum’ van het dorp, waar de bushalte is. We hoeven niet lang te wachten. Op een redelijke tijd zijn we terug bij de auto, die we vanmorgen bij de halte in Zwartemeer, waar we op een kleine camping staan, geparkeerd hebben.

We zijn wel moe, maar het valt ons erg mee, dat we na een jaar ‘rust’ in een redelijk tempo gewandeld hebben.