Vrouwenpolder-Westenschouwen

Het is prachtig weer. Zon en niet te warm. Prima wandelweer dus. We wandelen sinds lange tijd weer gezamenlijk.Elly wil het weer proberen. Zeker nu het vandaag om niet zo’n lange etappe gaat. Vanauit Rotterdam zijn we in ruim een uur in Westenschouwen. De bushalte is snel gevonden, maar nergens een parkeerplaats te vinden. We zetten de auto dan maar op een grasveldje voor een niet bewoond huis. Daar drinken we koffie en thee. Als we naasr de bushalte lopen, zien we een bord dat naar een parkeerplaats een kilometer verderop verwijst. Dat halen we niet niet. We nemen de gok en laten de auto staan.

De bus is op tijd en levert ons iets voor elven af op de halte waar ik de vorige keer hollend naar toe moest (N57). Als we uitgestapt zijn, pak ik de kaarten en de routebeschrijving. Althans dat dacht ik te doen. Nergens de routebeschrijving te vinden. Thuis dus laten liggen. Gisterenavond had ik de route nog een keer doorgenomen. Die zit dus nog een beetje in mijn hoofd. Ingewikkeld is die niet.

 westenschouwen01

Vandaag lopen we van de 16 km er 10 over de stormvloedkering van de Oosterschelde en één km over de Veersegatdam. Jaren geleden zijn we met de twee jongsten naar Neeltje Jans geweest. Daar heb ik mij toen door mijn jongste dochter laten overhalen om om een pijlerdam, die als klimmuur daar opgesteld staat, te klimmen. Na een stukje hield zij er mee op, maar ik moest doorgaan. Daardoor weet ik hoe imposant deze pijlers zijn. Op plaatjes en als we in de auto zaten hebben we de pijlers ook verschillende malen gezien. Dat is toch heel anders dan om er langs te lopen. Ik raak onder de indruk van vanhet technisch vernunft. Zeker als je de enorme afstand ziet die overbrugd moest worden. We praten er samen over als we op Neeltje Jans uitrusten en een broodje eten. We vragen ons af of het Neeltje Jans als eilandje al bestond of dat het kunstmatig is aangelegd. Ook herinneren we ons niet meer precies hoe die enorme pijlers op de zeebodem geplaatst zijn. We besluiten om de volgende maand als we een week in Zeeland vakantie hebben, nogmaals het museum op Neeltje Jans te bezoeken.

westenschouwen02

Wat ons ook opvalt is, dat bij het begin en het einde van elke kering een bordje staat waarvan we de betekenis niet kennen. We houden het er maar op dat het een waarschuwing is voor ‘homo-ontmoetingsplaatsen’. Die zijn we al eens eerder tegengekomen. Der bordjes staan telkens bij ingangen van wat tunnelingangen lijkt.

westenschouwen03

Onderweg passeren we de aanbouw van wat de grootste radartoren ter wereld moet worden. Tot meer dan 40 km de zee op kunnen ook kleine schepen gezien worden. Dit jaar moet hij klaar zijn. Er wordt nog druk aan gewerkt, zien we.

westenschouwen04

We lopen door met de zon in de rug. Het geeft fraaie schaduwen. We rusten even uit op een eilandje midden in de tweede kering. Elly geeft aan dat zij moe begint te worden. Aan het eind van de kering overleggen of en hoe we verder gaan. Als er een hushalte is, is het misschien het beste om daar de bus te nemen. Het per auto ophalen op dat punt, is bijna niet mogelijk. Elly zet door en we nemen nu de snelste weg naar Westenschouwen. Na enig zoeken en met de aanwijzingen van een jonge jongen, die verbaasd is dat oudere mensen hem om de weg vragen, komen we uiteindelijk bij de auto aan. Geen bekeuring!

westenschouwen05

Thuis gekomen zie ik dat we – als we de bewuste keus aan het eind van de route – slechts één keer anders gelopen hebben dat de beschrijving aangeeft. We haden na de Veersegatdam links af naar het strand moeten gaan. We haddenhet strand uiteraard wel gezien, maar wisten niet zeker of we vanaf het strand bij het begin van de Stormvloedkering, die je al vanaf grote afstand ziet, weer van he strand af kon. Achteraf bleek dat wel het geval. Enfin, nu hebben we de hele toch op een verharde ondergrond gelopen.

(16 km)