Westerland-Den Oever

Het is prachtig weer. De zon schijnt en het vriest licht. We hebben ons er op gekleed. Sjaals en mutsen moeten ons warm houden. Ongeveer kwart over elf komen we in Den Oever aan. Bij het busstation van Connexxion. Het is het eerste dat we zien als we Den Oever binnen rijden. Een paar dagen daarvoor had ik naar Connexxion gebeld met de vraag of we op dit tijdstip met een OV-taxi naar Westerland gebracht kunnen worden. Tot mijn verbazing wist de telefoniste niet waar het busstation in Den Oever was. Ik moest een straatnaam opgeven. Via de routeplanner gokte ik. Ter plaatse zag ik dat die weg nog eeneind verwijderd was van de plaats waar we nu stonden. Connexxion weer gebeld met de vraag om de taxi naar dit punt te sturen. Opnieuw verbazing, de telefoniste kon de taxis niet meer bereiken. Ongelofelijk met mobiele telefoons enz. Nu maar hopen dat we taxi ons toch zou vinden. Tot onze vreugde zien we na ongeveer een kwartier een taxi aankomen. Hij stopt als wij wenken. Het raampje openend vraagt hij of ik dhr. Polhuis ben. Gelukkig, de taxi heeft ons gevonden. Tegen twaalf uur zet hij ons precies af op de plaats waar we de vorige keer in Westerland besloten niet verder te lopen. Even daarna lopen we weer langs het water. Douwes had al gewaarschuwd dat Den Helder nog lang te zien is en inderdaad we zien de stad en ook de veerboot naar Texel. He water van de Waddenzee is tegen de dijk aan bevroren. Elly maakt mij er op attent hoe mooi het zonlicht in de ijsstukken weerkaatst wordt. Het lijkt net alsof er kristallen op het ijs liggen. Inderdaad een fascinerend gezicht. Het valt mij op dat dat de dijk ook hier hoog en stevig is. Er zijn veel wandelaars op de been. Sommigen groeten, anderen lopen zwijgend voorbij. We passeren een ouderwetse ijsbaan met muziek en koek en zopie. Plotseling horen we een geraas. Vlak voor ons vliegt een grote zwerm vogels over op weg naar de Waddenzee. Ongelooflijk wat maakt dat een herrie. Sneller dan we dachten zien we in de verte Den Oever. We lopen precies zoals de route voorschrijft, hoewel het mogelijk is een stuk af te snijden. We weerstaan de verleiding. Op het punt dat we af moeten slaan naar de plaats waar de auto staat zien we opeens links voor ons de afsluitdijk liggen. Dat wordt de volgende etappe. De kans dat we die in twee wandeletappen zullen bedwingen wordt groter. Fietsen is aantrekkelijk, maar we zijn wel met een wandeltocht bezig. Enfin de definitieve beslissing moeten we nog nemen. Om half vier zijn we bij de auto terug. We zijn opgetogen over deze prachtige dag.Op de terugreis naar huis doen we Broek in Waterland aan. Daar viert Thijs zijn verjaardag. Hij wordt 75 jaar. Hij en Tine hebben de broers en zussen uitgenodigd. Het is een prettig idee dat we straks zo aan tafel kunnen.