Westenschouwen-Scharendijke

Het heeft er om gespannen of deze tocht kon doorgaan. Hij was al eerder gepland, maar een keelontsteking gooide roet in het eten. Die is voorbij, maar nu dreigde het weer spelbreker te worden. Storm en veel regen de afgelopen dagen. Volgens de verwachting zou het vandaag minder worden. Die verwachting komt uit. Het is koud, dat wel, maar voor een groot deel van de dag droog. Pas na het middaguur is er lichte regen. Op dat moment ben ik al over de helft van de geplande 16,5 km van vandaag. Om kwart over tien stap ik in Scharendijke op de bus naar Westenschouwen. De auto staat veilig geparkeerd op een bij de halte gelegen camping. Daar is overal bedrijvigheid, omdat het seizoen langzaam aan weer op gang komt. Met enige heimwee kijk ik naar de caravans die geplaatst worden. Kwart voor elf ben ik in Westenschouwen en begin ik te lopen. Wind in de rug. Voor de zekerheid doe ik mijn capuchon op.

Scharendijke-02

Over het strand wandelen heeft het voordeel, dat je nauwelijks op een kaart hoeft te kijken. Het nadeel is dat het tegelijk ook een beetje saai is. Ik probeer mijn gedachten te ordenen. Ik bestudeer al geruime tijd een moeilijke paragraaf uit de KD van Barth. Langzaam maar zeker krijg ik er vat op. Ik probeer voor mij zelf terug te vertellen hoe het betoog loopt. Dat lukt toch niet goed. Daarvoor is de concentratie toch te veel afgeleid. Ook de caravans spelen door mijn hoofd. Hebben we er goed aan gedaan de caravan weg te doen? Ik blijf er een ambivalent gevoel bij houden. Zo vordert de dag. Tot op heden zijn tijdens de wandelingen op het strand altijd mensen aanwezig. Dat is nu ook het geval, maar dan halverwege tussen Westenschouwen en Renesse loop ik opeens helemaal alleen. Geen mens te bekennen. De gids had er al voor gewaarschuwd, op die plaats verbreedt het strand zich enorm. Daar is geen woord gelogen bij. Ik ben onder de indruk van de enorme zandvlakte. Een bord waarschuwt voor een zandbank die voor de kust ligt. Daar loop ik niet, maar zie hem wel liggen. Daarachter vormt zich het zeer brede strand.

Scharendijke-04

Als ik achter om kijk zie ik tot ver het spoor dat ik achter laat. De voetafdrukken zijn goed te zien. Bij elke stap zak ik een stukje weg in het zand. Dat maakt het lopen vermoeiend. Ik ben blij dat Elly uiteindelijk toch niet mee gegaan is. Dit was waarschijnlijk voor haar te zwaar geweest.

Scharendijke01 Scharendijke03

Tegen drie uur bereik ik de aangekondigde scherpe hoek naar links die het strand maakt. Ik fotografeer het laatste strandpaviljoen en om te bewijzen dat ik daar geweest ben ook het informatiebord. Dan ga ik het duin over. Daar moet een uitspanning De Wijde Blik staan. Ik zie niets, maar wel een parkeerplaats. Ik loop in de richting van de N57 en inderdaad aan het eind van het parkeerterrein staat het paviljoen. De aanwijzingen van het boekje kloppen daar niet  meer. Ik ga de N57 onderdoor. Dan aarzel ik hoe verder. Ook de aanwijzing op de Google Map is niet duidelijk. Ik gok er op en ga langs de weg lopen, waar ik net onderdoor gegaan ben. Als ik boven op het talud kom, zie ik de camping liggen waar ik vertrokken ben. Ik heb goed gegokt. Ongeveer half vier ben ik bij de auto. Ruim voor het avondeten ben ik weer thuis. Zo is deze Goede Vrijdag besteed.

Scharendijke-05 Scharendjke-05

Please select facebook feed.